s.e.m.a.k...
sabut sangat aku rasa.....
rasa mcm mahu mati,
sabut sgt...
bila sabut, aku hanya mampu menangis.
itu je.
kenapa buat aku mcm ni?
kenapa kau keras sgt?
aku tahu agama kau best.
aku tahu agama kau kuat.
tapi kenapa kau approach aku dengan kasar.
kau tahu aku boleh follow orang yang aku rapat kalau dia berlembut dengan aku.
aku pernah follow teguran kau.
tapi kenapa kau masih keras.
tahukah kau aku ni seorang yg degil kalau aku dilontarkan dengan kata2 yang keras?
tidak perasankah kau aku banyak bertanyakan pendapat kau dengan harapan kau akan bimbing aku.
tapi apa yg kau bagi?
engkau panggil aku bangsat depan semua orang.
adilkah kau buat aku mcm ni?
mungkin silap aku yang bemain dengan api.
sejak dulu lagi mmg kau berkeras dengan aku.
tapi aku cube berbaik dengan kau.
fine, aku berjaya berbaik dengan kau sbb aku suka kau!
sbb aku admire kau!
sbb aku harap aku dapat belajar sesuatu dr kau.
sbb kau kuat agama.
kau terer agama. aku nak jadik orang baik. budak baik...
tapi apa yg aku dapat dikesudahannya?
aku dapat gelaran bangsat dr kau.
sakit jiwa aku.. sangat sakit
luka aku tak sembuh lagi...
kenapa kau tambah?....
sampai kiamat aku takkan lupa rasa sakit ni..
aku jadik fobia..
sungguh aku fobia..
aku takkan dan tidak mahu lagi rapat dengan mana mana orang yang terer agama.
takmo.. takmo........
aku fobia... aku taknak dikasari lagi..
aku taknak kekerasan..
aku taknak dimaki...
aku fobia...
aku taknak rapat dengan sapa-sapa ilmuan agama..
aku rela hanya mempunyai ilmu yang sedikit.
tapi aku tak rela hati aku dikasari..
aku tidak mahu lagi...
sabut sangat aku rasa.....
rasa mcm mahu mati,
sabut sgt...
bila sabut, aku hanya mampu menangis.
itu je.
kenapa buat aku mcm ni?
kenapa kau keras sgt?
aku tahu agama kau best.
aku tahu agama kau kuat.
tapi kenapa kau approach aku dengan kasar.
kau tahu aku boleh follow orang yang aku rapat kalau dia berlembut dengan aku.
aku pernah follow teguran kau.
tapi kenapa kau masih keras.
tahukah kau aku ni seorang yg degil kalau aku dilontarkan dengan kata2 yang keras?
tidak perasankah kau aku banyak bertanyakan pendapat kau dengan harapan kau akan bimbing aku.
tapi apa yg kau bagi?
engkau panggil aku bangsat depan semua orang.
adilkah kau buat aku mcm ni?
mungkin silap aku yang bemain dengan api.
sejak dulu lagi mmg kau berkeras dengan aku.
tapi aku cube berbaik dengan kau.
fine, aku berjaya berbaik dengan kau sbb aku suka kau!
sbb aku admire kau!
sbb aku harap aku dapat belajar sesuatu dr kau.
sbb kau kuat agama.
kau terer agama. aku nak jadik orang baik. budak baik...
tapi apa yg aku dapat dikesudahannya?
aku dapat gelaran bangsat dr kau.
sakit jiwa aku.. sangat sakit
luka aku tak sembuh lagi...
kenapa kau tambah?....
sampai kiamat aku takkan lupa rasa sakit ni..
aku jadik fobia..
sungguh aku fobia..
aku takkan dan tidak mahu lagi rapat dengan mana mana orang yang terer agama.
takmo.. takmo........
aku fobia... aku taknak dikasari lagi..
aku taknak kekerasan..
aku taknak dimaki...
aku fobia...
aku taknak rapat dengan sapa-sapa ilmuan agama..
aku rela hanya mempunyai ilmu yang sedikit.
tapi aku tak rela hati aku dikasari..
aku tidak mahu lagi...