PenglipurLara
Fun Poster
- Messages
- 681
- Joined
- Jan 14, 2025
- Messages
- 681
- Reaction score
- 29
- Points
- 30
Dah lebih pukul dua pagi, angin tiba-tiba naik macam hantu merombak, memukul pokok-pokok sampai bayang-bayang ranting dia memanjang atas tingkap tu macam urat-urat si mati.
Kilat menyilaukan langit sekali-sekala, bagi cahaya pucat kat dewan berkabung tu. Senyap gila dekat dalam, rasa macam dinding-dinding tu bernyawa.
Aku sorang je dekat depan altar. Lampu malap atas kepala aku tu berdengung, cahaya dia macam gelisah tak mampu nak halau gelap yang menyesakkan tu. Potret si mati tergantung diam, tapi aku rasa macam ekspresi dia berubah, sikit je.. mungkin kat mulut, atau mata makin tajam. Macam dia baru belajar pandang balik sejak senja tadi.
Lepas tu datang bunyi. Macam calar-calar perlahan, tetap tapi lembut.. terlalu konsisten untuk angin, terlalu perlahan kalau manusia. Bunyi tu datang dari bawah meja.. tempat letak barang-barang sedekah yang tak tersentuh tu.
Aku langsung tak bergerak. Tahan nafas.
Dari kegelapan tu, merangkak keluar seekor kucing hitam.. basah kuyup, bulu dia lekat macam pelekat jenazah. Mata dia, dua batu bercahaya, pandang terus kat aku dengan niat yang tak wajar. Tak berkongsi suara, tak berdesis, cuma pandang.. macam dia kenal aku.
Padahal, kami mana pernah bela kucing.
Suara nenek terngiang kat telinga aku, "Kalau kucing lompat atas keranda, roh takkan tenang."
Kucing tu mula menggeram rendah, garau bukan macam haiwan ketakutan.. tapi bunyi amaran yang menyeramkan.
Pastu, dengan perlahan gila, kepala dia pusing.. tak ke arah aku, tapi ke keranda belakang aku.
Suara yang tajam dan menakutkan tiba-tiba memecah kesunyian.. penutup keranda tu.. bergerak.
Dan masa tu la aku sedar: Pandangan kucing tu bukan untuk aku. Seram gila kan?